Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in comments
Search in excerpt
Search in posts
Search in pages
Search in groups
Search in users
Search in forums
Filter by Categories
Airlines
Business
Change en Innovatie
Data security
Duty of Care
Educatie
Events
GBTA
Geen categorie
Hotels
Meeting management
NDC
Prijsonderhandelingen
Risk management
Sponsors
Strategisch meeting management
Sustainability
TMC
Travel
Travel apps
Travel expense
Travel Mobile Strategy
Travel Policy
Traveller Engagement
Trein
Visa
Zakenreis Magazine
10 juni 2015
ZR titel kopie

Gerrie Brand – Zakenreis Magazine

It’s a man’s world

Toen ik in de Movers & Shakers-lijst bij het profiel van Irma Rinkel (nummer vier van de twintig invloedrijkste personen uit de Nederlandse zakenreisbranche) schreef, dat er eindelijk een vrouw aan het roer staat bij de NATM, werd ik door een lezer van Zakenreis per brief terechtgewezen. Ooit was er wel degelijk een vrouwelijke voorzitter, waarvan akte.

Er is geen excuus voor een dergelijke omissie, maar ik ga hem toch proberen te verklaren. Toen ik als 24-jarige begon bij Zakenreis als redactrice, was de luchtvaart een mannenwereld. Elk evenement dat ik bijwoonde, werd gedomineerd door grijze of donkerblauwe pakken - ik begon me serieus af te vragen of er een collectieve inkoopafspraak was met Suit Supply of Oger, afhankelijk van het managementniveau en dus de grootte van de portemonnee van de desbetreffende luchtvaartmeneren. Andersom werd ik ook met argusogen bekeken. Zo’n jong kipje, dat kon nooit kaas gegeten hebben van de branche. (Eerlijk is eerlijk, nu, twaalf jaar later, snap ik nog steeds niet hoe het kan dat een vliegtuig in de lucht blijft. Dus misschien was die scepsis wel gerechtvaardigd.)

Ik kan me een bijeenkomst herinneren bij het Hilton op Schiphol. Ik had net bij de garderobetafel mijn jas afgegeven en stond te wachten tot de hotelmedewerkster terug zou keren met het bekende bewijsnummertje. Een man in donkerblauw pak (of grijs, daar wil ik vanaf zijn) stormde binnen en drukte zijn jas in mijn handen, om zich naar de borrel te haasten, waar ik ook voor was uitgenodigd. Ik was eerst verbijsterd, toen beledigd en heb vervolgens ietwat wraakzuchtig de jas op de dames-wc neergelegd. Mijn redenering was, dat hij lang kon zoeken voor hij het ding terug zou vinden, gezien het feit dat ik weer eens uitkeek op een zee van saaie kostuums. Nooit gehoord hoe dat is afgelopen, trouwens, maar als u dit leest: sorry, meneer. Ik was jong en onbezonnen.

De fashion sense van de mannen in de luchtvaart is niet veel verbeterd, maar er zijn tegenwoordig gelukkig wel meer vrouwen te vinden op management- en topposities. Met name Schiphol doet het op dat gebied goed en zelfs KLM is overstag, met Miriam Kartman als het nieuwe hoofd Inflight Services. Het zijn er echter niet zóveel, dat je het normaal vindt, wanneer een vrouw wordt benoemd in een functie die ertoe doet. Geen idee waar het aan ligt. Misschien zijn we te slim om onze vingers te branden aan een branche waar geen droog brood te verdienen valt. Wellicht bestaat het glazen plafond echt of zijn er niet genoeg ambitieuze carrièrevrouwen. Hoe het ook zij, de NATM geeft het goede voorbeeld. Alweer. En dat verdient alle lof.

Naar de site


Comments are closed.

Advertisment ad adsense adlogger